تبلیغات
خودمونی ها - آئینه ی زنگار بسته

دیروز مناظره درباره ی سینما و مشكلاتش برگزار شد( البته با تاخیر و عدم حضور دو نفر از میهمانان برنامه كه بسیار .... بود! )و مباحث خوبی هم مطرح شد. چند نكته مهم وجود دارد كه در صحبت های آقایان هم تا حدی مطرح شد:

1-      اگر دغدغه و آرزوی سینما گران ما این است كه سینمای ایران را به بیرون مرزها و كشور های دیگر خصوصا همسایه ببرند باید به این موارد توجه ویژه كنند. همه به خوبی می دانند كه سینمای ایران حتی در داخل كشور از محبوبیت و رضایت جمعی برخوردار نیست و هر از چند گاهی این عزیزان در تیتر خبر ها به دلیلی قرار می گیرند و باد نقد و نقادی آنها را می نوازد. این مشكل از‌آنجایی نشات می گیرد كه هنوز اصحاب رسانه ی بصری ما نتوانسته اند به شناخت خوبی نسبت به مردم كشور خودشان برسند و سلیقه ی آنها را دریابند ، نتیجه اش هم این می شود كه اقبالی برای فیلم هایشان از سوی مردم دریافت نمی شود. پس اگر سینمایی بخواهد به بیرون مرزها نفوذ كند آیا با این نگاه سطحی و غیر مسئولانه و بدون هیچ گونه مطالعه ی عمیقی ممكن است؟ اگر فیلم سازان ما می خواهند فیلم هایشان در بیرون از كشور مورد استقبال مخاطبان قرار گیرد باید خیلی بیشتر از اینها تلاش كنند، خیلی بیشتر از اینها مردم را بشناسند، و خیلی بیشتر از اینها ابتكار و خلاقیت به خرج دهند.

2-      مهمترین دغدغه ای كه دیروز مطرح شد این بود كه سینمای ایران اصلا همخوانی با بطن جامعه و دین و فرهنگ مردم ندارد. این حرف كاملا درستی است، البته نه به این معنی كه نباید به هیچ عنوان مسائل و معضلات جامعه را گفت و نسبت به آنها بی تفاوت بود. اما باید این نكته را در نظر گرفت كه آیا در كشور ما بی اخلاقی و بی بندو باری تا این حد همه گیر شده و آیا برای مقابله با آن باید آن را به هر شكلی تصویر كرد؟ آیا در یك جشنواره از میان صد وچند فیلم تعداد قابل توجهی باید در مورد خیانت و بی عفتی باشد... آیا اگر می خواهیم با این ناهنجاری مبارزه كنیم باید آن را دائم به تصویر بكشیم و هی برایش غیر مستقیم تبلیغ كنیم؟ حتما و قطعا این راه مناسبی نیست...!الحمد لله ما فیلم های خوب در سینمای ایران كم نداریم و زحمات فیلم سازان را نفی نمی كنیم اما نكته اینجاست كه با وجود ظرفیت هایی كه در سینمای ایران وجود دارد توقع بیشتر از این هاست. این درست نیست كه فیلم ساز بگوید فیلم من برای خواص است و مخاطب خودش را دارد، اگر قرار باشد هر كس برای مخاطبان خودش فیلم بساز دیگر نباید شعار سینمای مردمی را سر بدهیم. متاسفانه برخی فیلم سازان با لجاجت برخی فیلم ها را می سازند و بعد هم به همان بهانه ای كه عرض كردم توجیه می آورند. خب وقتی مردم این بی مهری را از سوی فیلم سازان نسبت به خودشان می بینند توقع زیادی است كه از آنها بخواهند به سینما بروند!

3-      متاسفانه و باز هم متاسفانه برخی فیلم سازان ما سینما را با ساخت كار های سفارشی از سوی غرب، زیر سوال می برند و با سیاه نمایی های افراطی  چهره ی ایران را خراب می كنند. بعد همان فیلم ها را به جشنواره های خارجی می برند و جایزه می گیرند و به به و چه چه راه می اندازند كه ببینید چه كردیم؟ سینما باید آینه ی یك ملت باشد سینمای ما آینه ی خوبی برای ما نیست...

4-      مسئله ی دیگر بودجه و هزینه ایست كه در اختیار فیلم سازان قرار می گیرد، حق با آنهاست با بودجه و هزینه ی كم نمی شود فیلم خوب ساخت و با كمپانی های جهانی مقابله كرد. بنده از این مسائل سر در نمی آورم و نمی دانم چه كسی باید در این حوزه فعالیت بیشتری بكند تا این مشكل حل شود. دیروز در نظر سنجی مردم بیشترین رای را به فیلم نامه ها دادند و در مرتبه بعدی كنترل تولید فیلم های سطحی و مبتذل رای آورد... حرف آقایان این بود كه الان فیلم ها به سمت ارزان سازی پیش می رود این خیلی بد است هم از این جهت كه فیلم ها آنقدر سطحی هستند كه با كمترین هزینه می شود آنها را ساخت و هم اینكه آنقدر ارزش برای مفاهیم و آموزه ها وجود ندارد كه بیش از این كسی ریسك كند و هزینه نماید.

5-      آرزوی آقای روحانی و به تعبیر خودشان خواست ایشان این است كه سینما امید را در میان مردم رواج دهد، ما هم امیدواریم كه چنین اتفاقی بیفتد و هنرمندان كشورمان آنقدر ابتكار و خلاقیت و هنرمندی به خرج بدهند كه در فیلم هایشان هم ناهنجاری ها را نقد كنند و هم جانب دین و اخلاق را رعایت نمایند و هم رضایت مردمی را به نفع خود گرداندد، آن وقت این مردم هستند كه از این سینما حمایت و دفاع می كنند.




طبقه بندی: میز گرد، اجتماعی، فرهنگی،

تاریخ : شنبه 3 اسفند 1392 | 10:18 ق.ظ | نویسنده : دونه | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • مقاله و ریاضی