تبلیغات
خودمونی ها - تنهایی را دوست دارم


همه تنهائیم اگر چه با تنهائیم... در جامعه ی امروز به خاطر نوع و سبک زندگی ها اکثر مردم جوامع دنیا به دلیل حجم بالای مشغله های کاری و فکری که برای خود درست کرده اند کمتر برای یکدیگر وقت می گذارند و در این میان حتی کودکانشان هم مستثنی نیستند . اغلب والدین به دلایل مختلف کار را به فرزندانشان ارجحیت می دهند و کودک خود را به کس دیگری یا به مهدکودک می سپارند.از طرف دیگر وقتی بچه ها با همسالان خود روبرو می شوند طبیعی است که بخواهند بازی کنند و در این بازی ها دعوا و سر و صدا هم بکنند اما وقتی مادرها برای کودکان خود وقت صرف نمی کنند دیگری نیز این کار را نخواهد کرد. مربیان به دلیل اینکه حوصله و یا توانایی اداره ی بچه ها را در بازی های گروهی ندارند  آنها را از بازی های گروهی منع کرده و به بازی و سرگرمی های انفرادی مشغول می کنند، به این ترتیب بچه ها از کودکی به تنها بازی کردن و تنها بودن عادت می کنند و حتی آموزش داده می شوند. آنها با همین روش و سیستم رشد می کنند و بزرگ می شوند؛ کودکی که همیشه همه ی کارهای خود را تنها انجام داده و با خلوت خود انس گرفته است بالطبع نمی تواند در آینده کار گروهی خوبی انجام دهد گرچه به تنهایی از پس همان کار به خوبی برآید، چون کار گروهی و البته تعامل اجتماعی را بلد نیست. این امر حتی در ازدواج ها و زندگی های زناشویی هم ادامه پیدا خواهد کرد چون دو نفر نمی توانند زندگی مشترک خوبی را با یکدیگر مدیریت کنند و این چرخه در نسل بعد و نسل های بعد نیز ادامه پیدا خواهد کرد. نتیجه اینکه مهر و عطوفت و محبت و دستگیری و تعامل اجتماعی به مرور زمان از بین خواهد رفت و جایش را به تنهایی خواهد داد. به راستی تصور چنین جامعه ی خالی از احساسی وحشتناک است. همه تنهائیم اگر چه با تنهائیم...!




طبقه بندی: میز گرد،

تاریخ : جمعه 4 اسفند 1391 | 02:26 ب.ظ | نویسنده : دونه | نظرات
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • مقاله و ریاضی